Mevrouw W

Mevrouw W. is gevallen. Schouder en bovenarm zijn gebroken – want van de fiets vallen dat kan hard aankomen.
90 is zij-nu net een maand.

“Gelukkig doet mijn hoofd het nog”, dat is het eerste wat zij zegt- ondanks de pijn en de schrik.
Ze ondertekent dan ook “beslist” niet zomaar het papiertje wat haar voorgelegd wordt in het ziekenhuis want zij kan op dat moment niet goed zien (Sinds enige tijd krijgt zij met regelmaat injecties in haar oog). Zij zal beslist niet zomaar iets gaan tekenen als zij de inhoud niet zelf heeft kunnen “in- zien”.
Zij is altijd zelfstandig geweest- sinds haar man is overleden woont zij alleen. Dat is inmiddels ook al weer 44! jaar geleden…haar twee zoons zijn uiteraard volwassen 50 plussers .
Mevrouw maakt zich vooral zorgen om haar naasten.
Is altijd huiverig en bang om “haar jongens“ over te belasten, gaat op bezoek bij oudere en zieke kennissen, is in de weer met haar familie (zij is de oudste van allemaal) die een voor een met toenemende leeftijd hun problemen en beperkingen krijgen.
Ook is zij zeer geïnteresseerd in politieke en maatschappelijke vraagstukken, reizen, klassieke muziek en cultuur, en zij is tevens zeer actief in de kerk en staat sowieso nog midden in het leven (maar dan steeds dichter bij haar levenseinde).
Nu, na haar valpartij, wordt zij (weer eens) extra met haar kwetsbaarheid geconfronteerd.
En ook al is zij “zeer vroom“ en gelooft ”beslist” in een hiernamaals, valt het haar zwaar – het los laten – afscheid nemen van een heel stuk mobiliteit en zelfstandigheid.

Ze is op dit moment vooral blij en dankbaar, omdat zij nu hulp en verzorging krijgt hier op de afdeling.  Zij is dapper – geen twijfel!
Maar de vraag – “hoe moet het straks als ik hier niet meer mag blijven?” houdt haar wel erg bezig en geeft veel extra spanning en onrust.

(Gelukkig kennen we hier in dit land de “Zorgverzekering”-
die zou ik al te graag even persoonlijk willen raadplegen…om Wiesje en beetje meer te kunnen geruststellen over haar rechten en mogelijkheden binnen “ haar eigen budget” betreffende deze “verzekering ”.)

W. is zeker iemand die je een “sterk mens” zou noemen  –  juist nu in haar kwetsbaarheid –
ik ben vast niet de enige die van harte hoopt dat zij nog een hele tijd tegoed heeft zodat ik nog veel van haar kan blijven leren.

Dit las ik onlangs bij
Manu Keirse
“Als je aandachtig naar een verhaal hebt geluisterd , ben je achteraf nooit meer dezelfde”

Zo ervaar ik het ook.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *