Hetty

Hetty
Op dit moment is Hetty bezig met de “oversteek” zoals zij het zelf verwoordde – wij, de omstaanders,
wachten het af…zie hieronder

Ik ontmoet Hetty meteen op haar eerste dag. Ze is net een paar uurtjes geleden opgenomen op de palliatieve afdeling. Zij straalt helemaal van dankbaarheid, omdat zij uit het ziekenhuis mocht en nu hier kan gaan “herstellen”, eindelijk weer kunnen eten etc..- dat is wel nodig-Hetty weegt naar schatting nog maar 40 kilo…
Zij is getekend door haar ziekte – agressieve alvleesklierkanker – maar ook al hebben de artsen haar naar eigen zeggen al een jaar geleden opgegeven, (vertelt Hetty mij met grote verontwaardiging)– zij is er nog en zal er ook wat van gaan maken.
Op dat moment klinkt ze heel positief en tot alles bereid.
Ik bedank haar voor haar mooie verhalen en openheid en zij geeft mij een hartelijke afscheidsknuffel voor deze dag – tot gauw.

een week later…
Het gaat slecht met Hetty. Zij houdt niets meer binnen, moet vaak overgeven en wordt fysiek steeds zwakker. Haar nicht Mareike komt in de weekeinden op bezoek en neemt Hetty’s geliefde hond en maatje ook mee. Gelukkig mag dit hier op de afdeling – wat dat betreft – geen ziekenhuisregels…. Mareike heeft het niet makkelijk – zij woont in Duitsland en moet de mantelzorg voor haar tante echt tussen de bedrijven door regelen…Verder heeft Hetty mij verteld, is er niemand – alleen nog Jelle , die Hetty als wijkverpleegkundige had verzorgd en leren kennen – meteen was er een bijzondere klik en Jelle gaat nu in zijn vrije tijd ook nog naar Hetty toe. Er heerst een liefdevolle sfeer in Hetty’s kamer . Zij straalt zoveel rust uit, dit ondanks haar ongemak. En zij weet heel goed wat haar wens nu nog is:
Wat haar aangaat is het tijd om afscheid te nemen. Liefst bij vol bewustzijn – dus graag euthanasie!
Met muziek erbij, (zij weet dat ik viool speel…)
Op mijn vraag , of zij dit heeft besproken en er een schriftelijke wilsverklaring door haar is achtergelaten antwoordt zij dat de huisarts haar heel goed kent en vast weet wat haar laatste wens zou zijn…
Tja, ik maak haar duidelijk dat zij echt goed moet aangeven wat dit precies zou betekenen.
En ook dat zo’n beslissing en vervolgens de uitvoering daarvan zeker niet “over een nacht ijs“ zal gaan. Onmiddellijk probeert Hetty iets op papier te zetten …
Als ik na een half uur terugkom zie ik staan
“….Ik wil graag… enz. ….”
Zo is zij –
Het is alles of niets voor Hetty .
En dan NU meteen!
(Maar zo “werkt het niet helemaal”.)
Er heerst bij alle betrokken partijen op dat moment grote consternatie.

Een van de dilemma’s, en dan niet alleen voor verplegend personeel en artsen, hoe breng je de richtlijnen wet -en regelgeving omstreeks laatste wens, euthanasie of palliatieve sedatie in de (dagelijkse) praktijk?
Ieder mens is uniek – in zijn leven en in zijn sterven.
Wanneer ga en mag je helpend ingrijpen?
Hetty is volgens de arts fysiek nog niet ver genoeg heen om met “zekerheid“ te kunnen voorspellen dat zij binnen korte tijd zal gaan overlijden –
er mag i.v.m. mogelijke complicaties geen palliatieve sedatie gebeuren als iemand fysiek nog te sterk is.
Maar hoe zit het dan met geestelijk of mentaal lijden?
Niet te meten in waarden.
Na twee gesprekken tussen Hetty, de arts en Hettys nicht gebeurt er dit:
Hetty gaat nadat zij begrepen heeft dat er binnen korte tijd geen euthanasie uitgevoerd zal worden, palliatieve sedatie opeisen – (anders dreigt zij er zelf een eind aan te maken)
Zij voert zelf de regie. (overigens een van de richtlijnen voor palliatieve zorg –
de client/ patiënt ondersteunend in de gelegenheid stellen, eigen regie te kunnen voeren in de laatste fase van zijn of haar leven…)
Zelf ben ik maar een van de betrokkenen in mijn rol als stervensbegeleider en medemens. (heb ook nog haar wens mogen vervullen en een stukje Bach op mijn viool voor haar gespeeld…). Ook hier ben ik weer diep onder de indruk van Hetty’s doorzettingsvermogen, en tevens van de steun die zij uiteindelijk toch van alle partijen weet te krijgen om haar beslissing te realiseren. Het is elke keer weer een unieke situatie – een mens een klein stuk tijdens zijn laatste levensfase te begeleiden.
Voor Hetty geldt zeker wat ik al vaak andere ervaren stervensbegeleiders en zorgverleners heb horen zeggen :
Je sterft zoals je hebt geleefd –
“Einzigartig “

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *