Meneer G

Meneer G.

Dat meneer een “ beer van een vent “ is geweest kun je nog steeds zien. Als ik op zijn kamerdeur klop hoor ik een kordaat “ JA” – echt een stem die gewend is om opdrachten aan anderen te geven – meneer is al lang met pensioen. Hij heeft bij defensie gewerkt. Beroepsmilitair !
Als ik hem vraag hoe het met hem gaat kijkt hij mij met een zeer vermoeide blik aan en ik hoor een heel wat minder strakke toonval – “slecht” zegt hij.
“Weet u wel hoe oud ik ben”?
Nee dat weet ik niet – ik kijk niet in dossiers van bewoners hier…
“Over de 90 “…Het heeft allemaal geen zin meer , weet u wat er vannacht gebeurde…?             Niet in woorden te vatten.. door 4 mensen moest ik worden schoongemaakt …
waardeloos ….
Allemaal geen zin…
Hij is vermoeit en dut een beetje weg.
Tja.
Zo gaat het nu eigenlijk elke keer als ik bij hem op bezoek ga.
Moe, boos, niet of nauwelijks kunnen praten over zijn verdriet.
Op mijn vraag of hij bang is voor de dood antwoord hij met een fel “ JA”.
Ja, dat kan ik op mijn manier wel begrijpen…
Afscheid nemen is zoveel meer dan uiteindelijk dood gaan.
Hard werken is het.
Je verliest vaak je autonomie – niet alleen maar fysiek.
Ik besef weer:
Dat is het moeilijkste – blijven communiceren
en proberen om jou wensen en angsten kenbaar te maken aan je naasten – EN! aan de mensen waar je steeds afhankelijker van wordt (denk hierbij aan verzorgend personeel en artsen)
Dit is een proces en vraagt om interactie !
Je bent in een soort wederzijdse afhankelijkheidspositie indien je als “ palliatief “ wordt gezien.
Volgens de dochter van meneer G. is er een Euthanasie verklaring.
Maar volgens het personeel en artsen hier – en het dossier – bestaat deze verklaring niet.
En nu?
Het enige wat helderheid zou kunnen brengen is een open communicatie hierover.
En daar gaat het vaak mis.
In mijn “ functie” als vrijwilligster kan ik alleen maar een luisterend oor bieden – en een soort verbindende rol proberen te vervullen tussen alle betrokken partijen. Ik kan mij de dilemma’s van eenieder wel indenken.

Maar in mijn hart voel ik :
Het zou toch eigenlijk vooral om meneer G. moeten gaan.
Wie kan beter bepalen dan “Hij” wat “Zijn“ wensen betreffende “Zijn“ levenseinde zijn ?

Ik kan het zeker niet voor hem oplossen …. wordt vervolgd….