Mevrouw G.

Na mijn vakantie doe ik het “thee rondje “om iedereen te begroeten. Je hoopt natuurlijk dat je de meeste bewoners in redelijke staat terugziet…Er leven hier op deze afdeling ook mensen al langer dan 10 jaar. Tegenwoordig kan dit niet meer omdat de wet andere indicatie regels voorschrijft –  je mag nu een levensverwachting van ca. 3 maanden hebben om nog in aanmerking voor deze palliatieve afdeling te komen (allemaal leuk bedacht op papier…)
Als ik de kamer binnenkom schrik ik toch echt!
Er ligt een vrouw op een matras op de grond – naast een rubberen mat.
Ze is erg vermagert, kan niet meer duidelijk praten en is moeilijk te bereiken. Het personeel had ook even tussen neus en lippen door laten vallen dat ik er niet naar binnen “ hoefde” – toch geen zin …
Dan ga ik natuurlijk toch –
Ik vraag of mevrouw G een kop thee of koffie wil.
Zij gesticuleert en ik maak eruit op dat zij in ieder geval behoefte aan vocht heeft.
Inmiddels heb ik veel stervende mensen gezien – maar dit is wel een van de pijnlijkste gewaarwordingen –
De eenzaamheid van deze vrouw. Hopeloos!
Er is overigens wel bezoek.
Ze zitten in de hoek van de kamer en kijken naar G – vol onmacht en met stomheid geslagen.
Ik geef een hand en stel mij voor – de vrouw blijkt G’s zus te zijn en is er samen met haar man “ toch maar gekomen”. Ik spreek mijn bewondering hiervoor uit.
Eerst lijkt het boosheid maar gauw zie ik het verdriet in haar ogen, verdriet om haar kleine zusje van 49 jaar.
Moeder van twee kinderen, zwaar verslaafd en al jaren geïsoleerd van de familie. De kinderen(13 en 17 jaar oud) groeien elders op, er is geen contact meer. Hun vader blijkt ook een zware hersenziekte te hebben.
Tja.. er zijn geen woorden meer.

Ik ga op de grond naast G zitten.
Met veel geduld gaan er drie druppels thee naar binnen.
Ze is zo verzwakt dat elke beweging haar teveel is.
Ik leg mijn hand op haar wang en ja – ze kijkt mij aan – heel indringend.
Altijd extra confronterend als je niet meer met elkaar” in gesprek “kunt – dat weet ik ook uit eigen ervaring het kan zeer pijnlijk zijn –
Maar
communicatie kan op zo veel manieren.

Een paar dagen later ga ik met lood in mijn schoenen toch weer bij G naar binnen.
Het gaat nog slechter met haar.
Ze is stervende – al dagen.
Ik zie en voel haar angst en onrust –
zij kan het niet meer verwoorden.
Hoeveel kan een mens verdragen? Ook al ben je “ professioneel” neem je deze beelden mee naar huis…
Ik ga weer op de grond zitten en geef haar een slok water
Ik praat zachtjes tegen haar –
zeg dat ze haar best heeft gedaan en echt mag vertrekken. Dat helpt!!!

(Een dag later is mevrouw G overleden )