Een middag van een vrijwilliger

Een middag als “vrijwilliger”in een zorginstelling

– afscheid van een bewoner genomen (zijn euthanasieverzoek wordt vandaag uitgevoerd – na ruim anderhalf jaar wachten op de dood..heeft hij dit verzoek toch maar gedaan – hij was het “zo zat”)

– op bezoek bij mevrouw H.( zij gaat achteruit en slaapt veel, maar is altijd blij met mijn bezoekjes)
– meneer M wou nog graag de viool van mij horen, voordat “God hem mocht halen”
…hij was al “opgehaald” de muziek houdt hij dus tegoed…)
– er lopen die middag ook twee mannen van de begrafenisonderneming rond – mevrouw V is “verlost” (ik ben opgelucht, dat geef ik toe want ook mevrouw V was eraan toe
– het kon haar niet bespaard blijven om ook nog haar dochter 3 maanden te moeten overleven
haar man is al jaren “ in goede handen” op een afdeling voor dementie patiënten
Maar dat haar kind doodging – nee dat was te veel..

– de grote schrik voor mij moet nog komen…:
Ik kom de kamer van mevrouw B in en zie dat nu ook haar andere zoon op bezoek is – fijn, denk ik
Maar na mijn begroeting komt de jongste van de drie zonen op mij af en verteld het vreselijke nieuws:
..”mijn vader is vanmorgen gevonden, de politie kwam het net vertellen, ze waren al drie dagen in angst omdat vader spoorloos bleek te zijn…
– ik heb geen woorden –

Mevrouw B is “opgelucht”
Zij, zelf ongeneselijk ziek hoeft haar man nu niet alleen achter te laten –

Hoe dapper kunnen mensen zijn?
Hoeveel kan een mens verdragen?

Allemaal vragen die ik weer mee naar huis neem …
Is dit de zin van het leven?
Er onder alle omstandigheden bovenop blijven?
Er iets van maken?
Jezelf moed inpraten?