Filosoferen in tijden van …

Filosoferen over de dood

Dit betekent voor mij juist ook het bewuste nadenken over het leven.Het nadenken over de dood laat telkens weer het wonder van het leven beseffen.
Hoe zou ik zelf in herinnering willen blijven?
Wat zou ik mijn naasten willen meegeven als krachtige troost voor het verder moeten en mogen leven?
Wat zijn voor mij persoonlijk de belangrijkste aspecten van een ‘zinvol ‘ leven?
Er zijn nog heel wat vragen .

De inzicht dat leven ook sterven met zich mee zal brengen kan enerzijds als zeer confronterend en anderzijds ook als rustgevend worden ervaren.
We worden geboren en komen na verloop van tijd te weten dat we ook weer zullen sterven, dat ons leven en dat von onze dierbaren ooit zal eindigen.
Wanneer, hoe en onder wat voor omstandigheden, daar liggen tal van vragen en vaak ook angsten ,twijfels en zorgen bij ons mensen.
Geloof, opvoeding , sociaal netwerk en zowel persoonlijke als ook maatschappelijke keuzes ,normen en waarden hebben uiteraard grote invloed op manier van kijken op ons leven en ons sterven.
Voor mij is het nadenken en het filosoferen over leven en dood altijd boeiend en tevens verhelderend geweest.
Afgezien van mijn eigen levenservaringen ,gevoelens , gedachtes en beschouwingen is het vaak zeer verrijkend en troostend om met je naasten, vrienden en anderen van gedachtes hierover te wisselen .
Ik ervaar het telkens als een teken van groot vertrouwen om in contact met anderen te gaan en vervolgens gesprekken over leven en dood te gaan voeren.Je ziet en ervaart tijdens dit soort gesprekken vaak de kwetsbaarheid en tegelijkertijd de kracht van een mens.De zingeving aan het leven staat voor mij onlosmakelijk verbonden met een “zinvol” kunnen sterven –

De vraag “is er leven na de dood ?”zou ik zelf in zekere zin met “JA” willen beantwoorden. Ja, er is leven na de dood van een dierbare .De “achterblijvers” of “overlevers”zullen hoe dan ook de overledene met zich mee dragen.In al zijn facetten, maar dan nu zonder zijn of haar reële fysieke aanwezigheid. De overledene leeft voort in de gedachtes en gevoelens van zijn naasten.Dit kan naast het ervaren van groot gemis ook gevoelens van een zekere “onsterfelijkheid” van de overledene voor de achterblijvers met zich meebrengen.

Ook tijdens de lessen en bijeenkomsten van mijn opleiding “ stervensbegeleiding” is er ruim gelegenheid om met anderen van gedachtes te wisselen. Ik voel hier begrip, medeleven, moed om elkaar en jezelf te kunnen vertrouwen , kortom er wordt aandachtig naar elkaar gekeken en geluisterd .Dit is volgens mij de ultieme basis voor een diepe en liefdevolle communicatie en tevens een belangrijke essentie in ons leven – en sterven .