Terug van vakantie

 


  1. Terug van vakantie

Net terug van vakantie en maar meteen naar Imre gaan kijken
Hij is echt blij om mij te zien en verteld zo goed als hij kan van alles – loopt helemaal leeg.
Imre laat zijn voeten insmeren, nagels knippen, ik veeg een beetje het huis schoon en neurie een paar (Duitse )kinderliedjes – dat stelt hem ook gerust.
Muziek vindt hij eigenlijk altijd erg fijn.

Dan laat ik hem de vakantiefoto’s zien – vooral de twee honden vindt hij geweldig – in het echt al helemaal.
Als de bel gaat denk ik even – jammer, nu is de sfeer wellicht aan het veranderen…?
De dame van de thuiszorg komt binnen en vertelt dat hij vaak boos wordt als zij langs komt ….

Maar nu gaat het helemaal goed – de thuiszorg komt voor een bloedsuikerspiegel meting – Imre laat zonder protest toe dat zij hem een klein prikje geeft, en neemt eigenlijk amper nota van haar.
Als zij verteld dat ze vanavond nog een keer zal langskomen vraagt hij haar wel om dat niet te doen…
“ Bitte kommen sie nicht” 

Dan gaan we weer verder met foto’s kijken en voordat ik naar huis ga knip ik nog even zijn wenkbrauwen bij – nadat hij aan mij heeft duidelijk gemaakt dat hij er last van heeft..
Alles verloopt zeer harmonisch en rustig vandaag en ik ben na al die tijd van vakantie extra blij met zijn goede conditie.

Twee dagen later …20 augustus

Ik ga weer naar Imre want in de vakantie tijd moet hij een aantal van zijn vertrouwde mensen missen.
Dat geeft soms extra onrust – begrijpelijker wijze.
Hij wacht al buiten op de galerij en als ik boven kom probeert hij mij te vertellen dat er iets gebeurd is vandaag..
Ik stel voor ,om samen naar ons huis, de tuin en de door hem zo geliefde honden ,te gaan.
Ja dat wil hij wel!
Als we net zijn schoenen aan willen trekken gaat de bel.
Imre gaat weer naar de woonkamer en ik doe open.
Buiten staat een grote vrouw die een nerveuze indruk op mij maakt
Ze is net zo verrast als ik – vraagt mij wie ik ben.
Dat vertel ik haar in het kort en dan zegt zij heel gespannen dat zij de huisarts van meneer is en net een psycholance heeft laten roepen omdat meneer niet in orde is en nodig moet worden opgenomen – er is volgens haar sprake van agressie en een dreigende psychose. Ik leg haar uit dat er naar mijn mening op dit moment niets aan de hand is en dat we net op het punt stonden om naar buiten te gaan…
Daar wil zij echter niets van weten.
Op mijn vraag, of zij contact met de dochter van meneer heeft gehad, antwoordt zij ontwijkend.
Ik zeg dat ik in mijn hoedanigheid natuurlijk geen beslissing kan nemen maar zelf de indruk heb dat er momenteel geen enkele reden voor een opname aanwezig is.
Ze gaat weg en zegt dat ze nu de ambulancebroeders gaat ophalen.
Ik ga weer naar Imre die overigens voorbeeldig rustig is gebleven en in zijn stoel zit te wachten.
We telefoneren met zijn dochter Inge.
Die is heel erg verontwaardigd en ook geschrokken.
We overleggen wat nu te doen is en spreken af dat zij de huisarts moet gaan bellen om een en ander duidelijk te maken…
Daar gaat weer de bel.
Voor de deur staan twee ambulance broeders – de een legt mij even uit wat “de bedoeling“ is.
Weer zeg ik kort dat ik uiteraard geen enkele beslissing ga nemen maar geef de telefoon aan hem en verzoek hem om dit met Inge persoonlijk te bespreken.
Inge legt haar standpunt aan de mannen uit, die zijn duidelijk en zichtbaar ontevreden over de gang van zaken.

Ze proberen mij te intimideren.   Vragen mijn persoonsgegevens –
Die geef ik uiteraard niet –
En leg wederom uit dat ik een andere functie/ hoedanigheid in deze kwestie heb.
De mannen zeggen dat ik bij deze de volle verantwoordelijkheid voor de verdere ontwikkelingen draag omdat ik nu “de opname van meneer ga tegen hou“
Ik zeg dat het niet constructief is om op deze manier met elkaar in discussie te gaan,
en spreek tevens mijn waardering en respect voor hun werk uit .
Maar meneer zomaar meenemen dat is toch nu echt niet aan de orde en de eindverantwoordelijkheid ligt zoals gezegd bij de dochter van meneer – die overigens ook arts is…

De mannen gaan weg. 

Merkwaardig dat de huisarts zich helemaal niet meer laat zien.
Ik ga met kloppend hart terug naar Imre en stel hem weer gerust.
vraag hem of hij zin heeft om mee naar de tuin te gaan
Ja, dat is goed. We bellen nog snel even met zijn dochter en stellen haar ook gerust.
Dan gaan we naar beneden.
De buren van de flat staan op de galerij en kijken naar ons en naar de ambulance die nog steeds beneden staat (ramptourisme).
Ik geef Imre een arm en ga met hem naar de auto – we moeten om de ambulance heen lopen…
Vliegensvlug stapt hij in en we rijden weg.
Hier bij ons thuis gaat het ook goed.
Als mijn man Eric en de honden komen is Imre zoals altijd, helemaal blij.
Hij probeert nog te vertellen wat er gebeurd is, maar dat is natuurlijk heel erg lastig voor hem.
Samen brengen we hem terug naar huis.

Daar komt een van de buurvrouwen naar mij toe en wil met mij praten.
Ze verteld over haar zorgen betreffende meneer….
Over zijn eenzaamheid en dat hij “over straat loopt met zijn urinezakje, en gisteren nog in zijn onderbroek“…
Ik vertel haar dat hij helemaal geen urinezak of luier heeft …

En dat ik eigenlijk geen problemen met hem heb.
Ja, hij lijdt aan dementie, is 87 jaar heeft af en toe pijn, diabetes en is ook eenzaam.
Hij spreekt geen Nederlands en wordt soms boos omdat hij de dingen niet meer op een rijtje heeft ook als mensen hem niet met voldoende empathie en respect behandelen. Dat heeft hij absoluut in de gaten.
(“Het hart wordt niet dement“, las ik ooit.)

De buurvrouw weet wat er zou moeten gebeuren…:

Meneer moet maar in een tehuis….
En zijn dochter moet veel vaker langskomen
En er moet 24 uur zorg geregeld worden !

Ik antwoord dat wij hier niet over gaan.
En een oordeel over de gang van zaken al helemaal niet aan de orde is.
Maar, alle kleine beetjes aandacht en begrip kunnen helpen.
Ook zeg ik dat ik niet weet hoe ik zelf zal eindigen …
Medemenselijkheid is hoe dan ook zeer gevraagd.
Ze draait een beetje bij en ik bedank haar voor ons gesprek.
Dan gaan we naar huis.
Imre zwaait naar ons vanuit de galerij.
Thuis probeer ik bij te komen –
Ik ben geschokt door de gang van zaken.

We praten nog lang na…
Hoe zal dit aflopen ?

Vanmorgen komen we de buurvrouw in het bos tegen
We praten nog een keer – ze is het met mij eens dat je iemand niet op deze manier kan laten ophalen …
Wat een incompetente actie van de huisarts, en wat een schending van de privacy.

We hopen er het beste van en dat er snel weer de nodige rust en respectvolle omgang  tussen alle betrokkenen  mogelijk zal zijn.